Τα παλιά χρόνια, πριν το μεγάλο πόλεμο, στο χωριό μου, τους Δελφούς, γίνονταν πολλές απαγωγές κοριτσιών.
Οταν ένα παλικάρι έβαζε στο μάτι ένα κορίτσι όμορφο, έστελνε προξενιά στον πατέρα της και τη ζητούσε για γυναίκα του κι οταν δεν τον δεχόντουσαν για κάποιο λόγο αυτός την έκλεβε συνήθως τη νύχτα με τη βοήθεια φίλων του ή συγγενών του με την ελπίδα πως τότε θα τον δεχτούν για γαμπρό για να μην εκτεθεί το κορίτσι. Αλλοι το πετύχαιναν, άλλοι όχι.
Κάμποσα τέτοια περιστατικά τα θυμάμαι, άλλα τα άκουσα απο τη μάνα μου που έλεγε πως στον καιρό της είχαν κλέψει καμιά δεκαριά κοπέλες, τις καλύτερες του χωριού και μου έλεγε πως ο Μπουρούκας έκλεψε την Ελένη που είχε το σπίτι της ψηλά-ψηλά δίπλα στου Μπακαρίνου και ψάχναν μέρες να τους βρούν και να τους παντρέψουν.
Και ο Νίκος ο Κουνούπης, παλικάρι απο τα λίγα του χωριού, ζήτησε με προξενιά να του δώσουν τη Παναγιού τη
