Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

          Μια άγνωστη ιστορία της εποχής του Όθωνος απο τους Δελφούς (Καστρί)

                   (Πηγή : ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ)

 Ο Γάλλος ακαδημαϊκός Γκεμπάρ, επισκεφθείς κατά το 1862 την Ελλάδα και μεταβάς εις τους Δελφούς, έγραψε κατόπιν τας εντυπώσεις του, οι οποίες δίδουν μια ζωντανή εικόνα της ρομαντικής εκείνης εποχής και παρουσιάζει τα διάφορα μέρη της Στερεάς Ελλάδος, με μια δύναμη περιγραφής πρωτοφανή. Οι αναγνώστες της «Κυριακάτικης»* ας απολαύσουν και ας ταξιδεύσουν λίγο, νοερώς, εις άλλες εποχές και άλλους τόπους.

(* Η ιστορία δημοσιεύθηκε στην "Κυριακάτικη" της εφημερίδας "Βραδυνή" τον Φεβρουάριο του 1926)

Ήταν άνοιξη του 1862. Ο Βέπερ πήγαινε εις τους Δελφούς, για να λάβει αντίγραφα των επιγραφών που ήσαν χαραγμένες εις τα θεμέλια του ναού. Τον συνόδευα με δύο εταίρους της Σχολής. Είμεθα πολύ νέοι και πολύ εύθυμοι.

Ο ΔΕΛΦΙΩΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΦΗΣ, 1909-1988

Ο Σωτήρης Ραπτόπουλος παρουσιάζει το πορτραίτο το ποιητή με λίγα λόγια και πολλή ποίηση.
(Απο ημερίδα αφιερωμένη στη μνήμη του που πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών στις 27 Μαρτίου 2004).

ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ "ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ"

 -Είναι βαθιός ολοένα όρθρος, που χαράζω στους Δελφούς αυτά τα λόγια. Μια απέραντη σιωπή, η φοβερή βουνίσια σιωπή, σαν κορεσμένη απο το πνεύμα της αιωνιότητας, γεμίζει διάχυτη το διάστημα τριγύρω και βαθιά μου. Ούτ' ένας ήχος δεν ακούεται πουθενά. Και ξαφνικά, μια φοβερή βοή, μια βοή τρανή κι απίστευτη ξεσπά σαν απ' ολούθε.

-Είν' ο μεγάλος άνεμος του Παρνασσού, όπου απροσδόκητα, (τον ξέρουν μόνο εκείνοι π' ώτυχε να τον ακούσουν νάρχεται έτσι), ξεκινά απο τις κορφές στο διάστημα, με μιάν ορμή που λές πως θα συντρίψει και θα κάμει σκόνη, ακόμα και τους βράχους. Ολα γύρα μου και μέσα μου, συθέμελα δονούνται από τον

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

1922,

Ενα σπάνιο ντοκουμέντο της σύγχρονης πολεμικής και διπλωματικής ιστορίας της Ελλάδας. Η φωτογραφία και το περιεκτικό κείμενο που την συνοδεύει στην πίσω πλευρά αποτυπώνουν παραστατικά την πάντα εξάρτηση της χώρας απο τα ξένα συμφέροντα αφού ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές της Μικρασιατικής εκστρατείας και εν μέσω μαχών είχε συγκροτηθεί 

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Μπάρμπα Ζάχος, μπάρμπα – Παν, κύριος Κούρος, Βουκόλος και Σια.

Γράφει και σχεδιάζει ο ΜΙΝΩΣ ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ (Σεπτέμβριος 1961)

Πηγή : ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ 

Πέτρα και μαρτύριο από την μια, χαρά και χορός από την άλλη. Αυτά τα δυο ποτήρια πίνουν οι χωριάτες από τους σημερινούς Δελφούς. Το πρώτο γεμάτο χώμα, το δεύτερο γεμάτο κόκκινο κρασί. Ας πιούμε κι απ’ τα δυο.

1890, ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΙ

 Αρθρο του αμερικάνου δημοσιογράφου και λόγιου F.B. Sanborn που βρέθηκε στο Καστρί την άνοιξη του 1890 μαζί με τους καθηγητές  Perrin και Orris. 

Δημοσιεύθηκε πολλά χρόνια μετά, μαζί με άλλες αναφορές απο το ταξίδι τους στην Ελλάδα, στο περιοδικό λόγου και τέχνης The Granite Monthly το 1912.

Ιτέα, 31 Μαρτίου, 9.30μμ.

Εδώ είμαστε επι τέλους, στα πόδια του Παρνασσού, στην διαδρομή μας προς τους Δελφούς αλλά υποχρεωμένοι να περάσουμε τη νύχτα σε αυτό το θορυβώδες και βρώμικο χωριό λόγω της έλλειψης αλόγων για να πάμε προς τα επάνω μέσα απο τον ιερό ελαιώνα με το φεγγαρόφωτο που είναι υπέροχο απόψε.

ΑΠΑΓΩΓΕΣ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Του Γιάννη Ν. Μπακούρου απο την έκδοση του Δήμου Δελφών " Δελφικές Αναμνήσεις - Τον παλιό καλό καιρό, εκείνο.."

Τα παλιά χρόνια, πριν το μεγάλο πόλεμο, στο χωριό μου, τους Δελφούς, γίνονταν πολλές απαγωγές κοριτσιών.
Οταν ένα παλικάρι έβαζε στο μάτι ένα κορίτσι όμορφο, έστελνε προξενιά στον πατέρα της και τη ζητούσε για γυναίκα του κι οταν δεν τον δεχόντουσαν για κάποιο λόγο αυτός την έκλεβε συνήθως τη νύχτα με τη βοήθεια φίλων του ή συγγενών του με την ελπίδα πως τότε θα τον δεχτούν για γαμπρό για να μην εκτεθεί το κορίτσι. Αλλοι το πετύχαιναν, άλλοι όχι.
Κάμποσα  τέτοια περιστατικά τα θυμάμαι, άλλα τα άκουσα απο τη μάνα μου που έλεγε πως στον καιρό της είχαν κλέψει καμιά δεκαριά κοπέλες, τις καλύτερες του χωριού και μου έλεγε πως ο Μπουρούκας έκλεψε την Ελένη που είχε το σπίτι της ψηλά-ψηλά δίπλα στου Μπακαρίνου και ψάχναν μέρες να τους βρούν και να τους παντρέψουν.
Και ο Νίκος ο Κουνούπης, παλικάρι απο τα λίγα του χωριού, ζήτησε με προξενιά να του δώσουν τη Παναγιού τη