ΟΙ ΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ JACQUES LACARRIERE

Απόσπασμα για τους Δελφούς απο το βιβλίο "Το Ελληνικό καλοκαίρι" του Jacques Lacarriere (1925-2005)
Στην πρώτη φωτογραφία ο Γάλλος  συγγραφέας, ταξιδευτής και ελληνιστής σε νεαρή ηλικία δίπλα στην Θόλο. Θα πει αργότερα γι αυτή την επίσκεψη : " Η ημέρα εκείνη του Σεπτεμβρίου του 1947 που μαζί με τρείς φίλους καταφέραμε να φτάσουμε στους Δελφούς, παρά τον εμφύλιο πόλεμο, και να επισκεφθούμε τον πανέρημο χώρο, υπήρξε απο τις ωραιότερες της ζωής μου".

L' ETE GREC - DELPHES

Το πρώτο αυτό ταξίδι τό ’κανα με το θίασο του Théâtre Antique της Σορβόννης. Είχαμε μόλις ανεβάσει του Πέρσες και τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου στο Παρίσι προτού ακόμα παιχτούν στην Αθήνα και την Επίδαυρο για την εκατονταετηρίδα της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής. 

ΤΟ ΚΑΣΤΡΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΩΝ

Ο μεγαλύτερος όγκος πληροφοριών για το Καστρί και τα ερείπια των αρχαίων Δελφών ξεκινά να μας έρχεται απο τον 15ο αιώνα μέσα απο περιγραφές , σχέδια και πίνακες ξένων περιηγητών και για μια περίοδο τεσσάρων αιώνων – μέχρι το τέλος του 19ου όταν και ξεκίνησε η μεγάλη ανασκαφή.

Ολοι σχεδόν εντυπωσιάζονται απο το τοπίο και όσα απο τα ερείπια είναι ορατά αλλά τους περισσότερους απογοητεύει η εικόνα του χωριού με τα λίγα, φτωχικά και κακοφτιαγμένα σπίτια. 

ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ "ΑΣΚΗΤΑΡΙΟ"

Το "Ασκηταριό", όπως ονομάστηκε απο τους εξερευνητές του, και που μάλλον η ονομασία αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, βρίσκεται στον κάθετο γκρεμό στα πόδια των Δελφών.
Εχει κινήσει το ενδιαφέρον πολλών, ξένων και ντόπιων και έχει γίνει αφορμή να γραφούν υπερβολές για τα υπόγεια τούνελ των Δελφών, κλπ, κλπ.
Εμείς θα μείνουμε στην πραγματικότητα όπως καταγράφηκε απο μέλη του Σπηλαιολογικού Ελληνικού Εξερευνητικού Ομίλου (ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο) σε μια αποστολή που ολοκληρώθηκε σε δύο μέρη το 2010.

Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Του καθηγητή Πέτρου Θέμελη

H παράδοση διασώζει την πληροφορία ότι ο θεός που πήρε πρώτος στην κατοχή του τον μαντικό τρίποδα των Δελφών, πριν από την άφιξη του Aπόλλωνα, ήταν ο Διόνυσος, η προφητική πλευρά του οποίου δεν είναι αμάρτυρη. Aρκεί να μνημονεύσουμε εδώ τις γνωστές επωνυμίες του "Γυναικομάνης" και "Mουσόμαντις”, αυτός δηλαδή που προκαλεί μανία διονυσιακή στις γυναίκες και μαντεύει με τη συμβολή των Mουσών.
Πρέπει επομένως να δεχτούμε ότι ο Aπόλλων διεκδίκησε το Mαντείο και το κατεξοχήν σύμβολό του, τον μαντικό τρίποδα, όχι μόνο από την "Πρωτόμαντιν  Γαίαν", σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, αλλά και από τον νεότερο αδελφό του, Διόνυσο.

ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ ΟΙ ΧΩΡΙΚΟΙ ΤΑΣ ΕΟΡΤΑΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ (1930)

  Ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ – ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ Η  ΣΥΡΡΟΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

 

Πηγή : ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ 

 

(Οι κάτοικοι των Δελφών και των γύρω περιοχών είχαν ανταποκριθεί στην παράκληση του Αγγελου Σικελιανού να μην παρακολουθήσουν τις πρώτες παραστάσεις όπου θα παρευρίσκονταν πλήθος επίσημων προσκεκλημένων και δημοσιογράφων απο την Ελλάδα και το εξωτερικό γιατί οι θέσεις του αρχαίου θεάτρου δεν θα επαρκούσαν για όλους.  Για χάρη τους έγιναν ξεχωριστές παραστάσεις και η περιγραφή που ακολουθεί είναι χαρακτηριστική).

Ο ΧΙΟΝΙΑΣ

 

Μια διήγηση του Γιάννη Ν. Μπακούρου απο το βιβλίο του, με ιστορίες απο την λαογραφία και παράδοση των Δελφών, “Κάτω απο τις Φαιδριάδες”, εκδοση Δήμου Δελφών, 2004.

Αν και η ιστορία μοιάζει με παραμύθι, τα πρόσωπα που αναφέρονται είναι υπαρκτά, με απογόνους εν ζωή, και η χρονολογία σχετικά κοντινή στην εποχή μας.

Ας διαβαστεί με αγάπη προς τις παραδόσεις και τον λαϊκό μας πολιτισμό κι ο καθένας ας την αξιολογίσει ανάλογα με τα “πιστεύω” και τις πεποιθήσεις του.

BERTHA GRAF, Η "ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ" ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΣΕ!

Bertha Graf (1891 Gais, Ελβετία-1943 Παρνασσός, Ελλάδα)

Η Μπέρτα, όπως την ήξεραν και την φώναζαν οι ντόπιοι, εγκαταστάθηκε στους Δελφούς λίγα χρόνια πριν την έναρξη του Β' παγκόσμιου πολέμου, γύρω στο 1936.

Ηταν μια γερμανόφωνη Ελβετίδα που: “Κάποια απογοήτευση στην πατρίδα της την έκανε να ζητήσει στα ταξίδια τη λησμονιά. Εφτασε στους Δελφούς με ένα καραβάνι περιηγητών και τόσο την μάγεψε το αφάνταστο μεγαλείο του τοπίου που είπε: - Εδώ θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου”. (Αφήγηση Αντιγόνης Θρεψιάδη, Νέα Εστία, 1966)

Το σπίτι όπου φιλοξενούνταν ήταν αυτό του αρχαιολόγου Βάντερπουλ (σήμερα ανήκει στην οικογένεια Εβερτ), στην δυτική άκρη της πόλης, εκεί όπου βρίσκεται και σήμερα – πάνω απο το ξενοδοχείο Αμαλία.